W procesie redukcji ryzyka maszyny, zgodnie z normą PN-EN 12100-2, należy przede wszystkim położyć nacisk na konstrukcję bezpieczną samą w sobie, lecz oczywiście praktyce całkowite wyeliminowanie ryzyka ta drogą zwykle nie jest możliwe. Należy wówczas zastosować techniczne środki bezpieczeństwa, aby chronić obsługę maszyny i inne osoby, które mogą znaleźć się w jej otoczeniu.

Podstawowym środkiem ochrony są osłony. Mogą być one stałe lub ruchome.

Za osłony stałe należy uważać takie konstrukcje, które nie zostały zaprojektowane w sposób pozwalający na zmianę ich położenia, bez jednoczesnej zmiany położenia całej maszyny. Osłony stałe powinny być albo przyspawane do konstrukcji, albo możliwe do usunięcia tylko z użyciem narzędzi.

W miejscach, gdzie czasie pracy konieczne jest okresowe uzyskiwanie dostępu do stref niebezpiecznych maszyny stosuje się osłony ruchome. Osłony te pozwalają na zmianę ich położenia względem korpusu maszyny. W praktyce stosowane są osłony ruchome rożnych rodzajów – zarówno pod względem konstrukcji, jak i rodzaju ruchu wykonywanego podczas otwierania lub zamykania. Mogą występować również ruchy kombinowane osłon. W szczególnych wypadkach, gdy osłona jest na przykład zbyt masywna, aby poruszać ją ręcznie, bywa wyposażona w napęd, a więc sama staje się źródłem zagrożenia ruchem!

Ponieważ usunięcie lub przemieszczenie osłony ruchomej niejako z definicji prowadzi do zwiększenia zagrożenia z powodu odsłonięcia danej strefy konieczne jest zdefiniowanie warunków zezwolenia na wykonanie takiej czynności. Można to uczynić środkami technicznymi powiązanymi z systemem sterowania bezpieczeństwem maszyny lub metodami organizacyjnymi, jak znaki, napisy ostrzegawcze i szkolenie.

Urządzenie blokujące musi być dobrane właściwie do rodzaju osłony ruchomej występującej w danej maszynie lub jej sekcji zarówno pod względem sposobu działania, jak i montażu względem danej osłony.