Normy PN‑EN 12100-1:2005 i PN‑EN 12100-2:2005 (zastępujące normy PN‑EN 292-1:2000 i PN‑EN 292-2:2000) określają środki pozwalające na spełnienie zasadniczych wymagań bezpieczeństwa wynikających z postanowień Dyrektywy Maszynowej 98/37/WE. Jednym z wymienianych podstawowych elementów bezpieczeństwa są układy sterowania związane z bezpieczeństwem, dla których zdefiniowano podstawowe pojęcia ich dotyczące oraz wskazano na podstawowe funkcje sterowania, w których należy uwzględniać aspekty bezpieczeństwa. Sformułowane zostały także podstawowe wymagania dotyczące zapobiegania powstawania sytuacji niebezpiecznych, zapewnienia odporności na defekty w stopniu wynikającym z oceny ryzyka (bezpieczeństwo funkcjonalne) oraz potwierdzenia zgodności projektu z ogólnymi wymaganiami bezpieczeństwa (walidacja).

W celu uszczegółowienia wymagań w zakresie realizacji i zapewniania bezpieczeństwa funkcjonalnego systemów sterowania związanych z  bezpieczeństwem opracowano normę PN-EN 954-1:2001, w której zaproponowano jakościowe zróżnicowanie stopnia odporności tych systemów na defekty poprzez ich klasyfikację na pięć kategorii (B, 1, 2, 3, 4). Norma ta odnosi się przede wszystkim do systemów sterowania realizowanych w technice układów elektrycznych (o stosunkowo małej złożoności), mechanicznych, pneumatycznych i  hydraulicznych. Przygotowywana część druga tej normy dotycząca walidacji została ostatecznie opublikowana jako PN-EN ISO 13849-2:2005. Obecnie trwają prace nad opracowaniem nowej wersji normy PN-EN 954-1, która prawdopodobnie zostanie opublikowana jako PN-EN ISO 13849-1.

Norma PN-EN 954-1:2001 nie w pełni ujmuje zagadnienia związane z układami elektronicznymi i elektronicznymi programowalnymi stosowanymi w elementach bezpieczeństwa związanych ze sterowaniem. W celu określenia wymagań dotyczących bezpieczeństwa funkcjonalnego elementów realizowanych w tych technologiach opracowano normę PN‑EN 62061(U), w której zastosowano ilościowe zróżnicowanie stopnia odporności na defekty (3 poziomy nienaruszalności bezpieczeństwa określane jako SIL 1, SIL 2, SIL 3 definiowane są przedziałami wartości prawdopodobieństwa utraty funkcji bezpieczeństwa).

Zróżnicowane podejście do bezpieczeństwa funkcjonalnego (jakościowe i ilościowe) prezentowane w dwóch istniejących normach z tego zakresu i częściowo wspólny obszar zastosowań prowadzi do trudności w prawidłowym doborze wymagań. Z tego względu dyskutowane są opinie o potrzebie opracowanie jednej normy obejmującej całość wymagań, co powinno ułatwić ich spełnienie.