Spośród różnych czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy, na hałas narażonych jest najwięcej pracowników. Najbardziej skutecznym sposobem ograniczenia hałasu, jest jego eliminacja w źródle. W tym celu należy kontrolować emisję hałasu źródeł, określoną odpowiednimi wielkościami fizycznymi. Wg przepisów Dyrektywy 2006/42/WE wielkościami określającymi emisję hałasu są: poziom ciśnienia akustycznego emisji skorygowany charakterystyką częstotliwościową A na stanowisku pracy maszyny (lub w innych określonych miejscach) oraz poziom mocy akustycznej skorygowany charakterystyką częstotliwościową A. W przypadku występowania hałasu impulsowego należy także określić szczytowy poziom ciśnienia akustycznego emisji skorygowany charakterystyką częstotliwościową C na stanowisku pracy maszyny (lub w innych określonych miejscach). Wielkości te charakteryzują emisję hałasu źródeł i nie zależą od środowiska, w jakim maszyna pracuje (nie zależą od warunków propagacji hałasu oraz innych źródeł). Metody wyznaczania poziomu mocy akustycznej na podstawie pomiarów poziomów ciśnienia akustycznego lub natężenia dźwięku określają odpowiednie polskie normy serii PN-EN ISO 3740 i PN-EN ISO 9614, natomiast metody wyznaczania poziomu ciśnienia akustycznego emisji określają normy serii PN-EN ISO 11200.

Określanie emisji hałasu maszyn wykonuje się w akustycznych badaniach certyfikacyjnych maszyn i urządzeń na ocenę zgodności. Dane o emisji hałasu można wykorzystać przy projektowaniu procesu produkcyjnego i/lub zabezpieczeń przeciwhałasowych oraz do wyboru maszyn o najmniejszej emisji hałasu.