W Polsce od szeregu lat istnieje problem podnoszenia poziomu bezpieczeństwa eksploatowanych dźwigów osobowych i osobowo - towarowych. Liczba tych dźwigów zamontowanych w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych wg różnych źródeł szacowana jest na 50 - 70 tysięcy sztuk, przy czym blisko 50% z nich ma okres eksploatacji dłuższy niż 20 lat. W odróżnieniu od nowych dźwigów, które objęte są regulacjami wynikającymi z Dyrektywy Dźwigowej, dźwigi eksploatowane nie miały takich uregulowań prawnych.

Narastający problem również w innych krajach Unii Europejskiej spowodował, że Europejski Instytut Normalizacyjny (CEN) stworzył nową normę tj. tzw. SNEL (Safety Norm for Existing Lifts - EN 81-80), w której opisano 74 szczegółowe zagrożenia, które muszą być brane pod uwagę przy podnoszeniu bezpieczeństwa użytkowanych dźwigów.

Szereg krajów wprowadziło już ten wymóg do swojego prawodawstwa (Belgia, Francja i Hiszpania) z okresem dostosowawczym od 1 roku do 15 lat w zależności od powagi zagrożenia.

Inne kraje jak np. Niemcy wybrały formę dołączenia tych wymogów do Dyrektywy 89/655/EC (The Use of Work Equipment directive) tzw. "dyrektywy narzędziowej" tj. dyrektywy dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (Dyrektywa Rady z 30 listopada 1989r, Dyrektywa Rady 95/63/WE z 5 grudnia 1995r zmieniająca dyrektywę 89/655/EWG oraz Dyrektywa 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 27 czerwca 2001r zmieniająca dyrektywę Rady 89/655/WE) poprzez inspekcje wykonywane przez jednostki notyfikowane.

W Polsce przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy regulowane Ustawą z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. Nr 21 poz. 94 z 1998r z póżn.zm.) oraz Rozp. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997r (Dz.U. Nr 169, poz 1650 z 2003r) w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy skierowane są do pracodawcy i w związku z tym obligują firmy instalujące i konserwujące dźwigi, a nie zarządców i administratorów budynków.

Należy podjąć prace mające na celu ustalenie listy zagrożeń specyficznych dla Polski (na podstawie zidentyfikowanych w punkcie 4 normy EN 81-80 zagrożeń oraz już wprowadzonych w innych krajach stosownych aktów prawnych), które byłyby w Polsce objęte obowiązkiem usunięcia w okresie do 5 lat, do 10 lat i do 15 lat.

Obowiązek ten powinien wynikać z aktu prawnego odpowiedniej rangi, jakim jest Rozporządzenie odpowiedniego Ministra do obowiązującej ustawy.

Z uwagi na inne akty prawne dot. branży dźwigowej naturalnym legislatorem powinien być Minister Gospodarki i Pracy.

W tym przypadku mogłaby zostać dokonana nowelizacja ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 22 maja 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla dźwigów i ich elementów bezpieczeństwa (Dz. U. Nr 117, poz.1107 z dnia 7 lipca 2003 r.) lub ROZPORZĄDZENIA MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 29 października 2003 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie eksploatacji niektórych urządzeń transportu bliskiego (Dz. U. Nr 193, poz.1890 z dnia 18 listopada 2003 r.) względnie stworzenie nowego aktu prawnego.

Może być również przeprowadzona odpowiednia nowelizacja Rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

W tym przypadku mogłaby zostać dokonana nowelizacja ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 oraz z 2003r. Dz.U. Nr 33, poz. 270 oraz z 2004r Dz.U. Nr 109 poz. 1155).

Referat przybliży uregulowania prawne już wprowadzone w innych krajach UE.

Wzorem innych programów związanych z rewitalizacją substancji mieszkaniowej jak np. program termomodernizacji budynków, program usuwania zagrożeń wynikających z użytkowania starych dźwigów osobowych i osobowo-towarowych, powinien być w części współfinansowany przez budżet państwa oraz z funduszy struktur.