W Polsce jest obecnie eksploatowanych około 350 dźwigów zainstalowanych w latach 1900 do 1945. Najwięcej z nich jest z lat 30. Są to niejednokrotnie urządzenia o wielkich walorach estetycznych (stylizowane kabiny, obudowy szybu z metaloplastyki) i o unikatowych rozwiązaniach technicznych jak np. chwytacze spadochronowe, układy kopiujące służące do odwzorowania położenia kabiny w szybie itp.

Czy możemy powiedzieć, że poziom bezpieczeństwa dźwigów z początku XX wieku jest niższy od dźwigów instalowanych w latach 70 i 80, jeżeli każdy z nich posiada drzwi kabinowe?
Dźwigi te można oczywiście zastąpić  dźwigami nowoczesnymi ale czy będą się właściwie komponowały w XIX wiecznej kamienicy?

Czy nie powinniśmy zadbać o to aby przetrwały jako zabytki techniki?
Jest to możliwe przy szerokiej współpracy pomiędzy: właścicielami dźwigów, konserwatorami zabytków, muzeami technicznymi, instalatorami dźwigów i dozorem technicznym.

Wojewódzki konserwator w Krakowie zadeklarował, że gotów jest najcenniejsze dźwigi wpisać już dziś do rejestru zabytków na wniosek właściciela.

Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie chciałoby w przyszłym roku stworzyć stałą wystawę poświęconą dźwigom, w tym przejąć co najmniej dwie kompletne instalacje, które dałoby się uruchomić jako dźwigi wystawowe.

Urząd dozoru technicznego określi dla każdego dźwigu indywidualny zakres koniecznej modernizacji aby zapewnić właściwy poziom bezpieczeństwa eksploatacji.

Zostało już tylko 350 dźwigów, potencjalnych zabytków techniki, zróbmy więc wszystko żeby je ratować w skali całego kraju. Liczymy na pomoc i zainteresowanie wszystkich środowisk.

P.S. Ewentualne zapytania prosimy kierować do:
Leszek Fidelus UDT O/Kraków, tel. 694 454 209,
e-mail : Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.