Obecnie w Polsce, według statystyki Urzędu Dozoru Technicznego, eksploatowanych jest ponad 80 tysięcy dźwigów, z czego prawie 67 tysięcy to dźwigi osobowe, przewożące rocznie około 1,8 miliarda pasażerów. Stan techniczny tych urządzeń pozostawia wiele do życzenia z uwagi na to, że blisko 75% dźwigów to urządzenia stare, mające więcej niż 15 lat.

Poruszając kwestię zapewnienia bezpieczeństwa, trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że warunki w jakich dźwigi te są eksploatowane stają się coraz trudniejsze. Znaczny procent dźwigów w naszym kraju zainstalowanych jest w blokowiskach dużych miast. Powstałe tam subkultury młodzieżowe a także ogromne zróżnicowanie mieszkańców prowadzi do aktów wandalizmu, celowej dewastacji urządzeń. Nie sprzyja to poprawie bezpieczeństwa eksploatowanych wind. Często takie akty bezmyślności i ludzkiej głupoty kończą się uszkodzeniem podstawowych elementów zapewniających bezpieczeństwo osób korzystających z nich, jak i tych, którzy zajmują się ich konserwacją.

Zdewastowane drzwi i kabiny, powybijane otwory wziernikowe, niesprawne systemy ryglowania, uszkodzone kasety wezwań i dyspozycji oraz aparatura sterowa stwarzają ogromne niebezpieczeństwo dla pasażerów.

W ciągu ostatniej dekady coraz popularniejsze stały się również podpalenia kabin. W 1998 roku odnotowano pięć podpaleń kabin dźwigowych co spowodowało całkowite zniszczenie sześciu dźwigów oraz stworzyło poważne zagrożenie dla osób przebywających w ich otoczeniu oraz ich mienia. Niestety z roku na rok ta statystyka jest coraz czarniejsza.

Aby zabezpieczyć urządzenia dźwigowe przed wandalami pojawił się pomysł wprowadzenia do polskiego systemu normalizacyjnego Normy Europejskiej 81-71 Przepisy bezpieczeństwa dotyczące budowy i instalowania dźwigów – Dźwigi odporne na wandalizm.

Dokument ten zawiera wytyczne dla projektanta budynku lub dźwigu, jak również wymagania dotyczące projektu, jeśli rozważa się możliwość wprowadzenia dodatkowych zabezpieczeń lub środków w celu ochrony przed ryzykiem wandalizmu.

Norma ta odnosi się do dodatkowych środków ochronnych w stosunku do umyślnych działań, które mogą spowodować zniszczenie urządzenia lub obrażenia osób z niego korzystających. Uwzględniono tu wszelkie znaczące zagrożenia, niebezpieczne sytuacje (zgniecenia, ścinanie, cięcie, zagrożenie uderzeniem, zagrożenia elektryczne, termiczne, poślizgnięcie, upadek, itp.), oraz czynniki potencjalnych zagrożeń z tytułu wandalizmu zidentyfikowane za pomocą oceny ryzyka i wymagające działania w celu wyeliminowania lub zmniejszenia ryzyka. W normie tej znajdują się dodatkowo odpowiednie wymagania dotyczące konstrukcji i wyposażenia dźwigu, w taki sposób, aby był on odpowiednio zabezpieczony przed wandalami, a co za tym idzie w pełni bezpieczny dla użytkowników.